مجنون و لیلی . . .

 

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق ، آن شب مست مستش کرده بود

فارغ ازجام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او

پر ز لیلا شد دل پر آه او

گفت یارب از چه خوارم کرده ای

بر صلیب عشق ، دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای

وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم میزنی

دردم از لیلاست آنم میزنی

خسته ام زین عشق ، دلخونم مکن

من که مجنونم ، تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه ، دیگر نیستم

این تو و لیلای تو ، من نیستم

گفت ای دیوانه ، لیلایت منم

در رگت ، پیدا و پنهانت ، منم

سالها با جور لیلا ساختی

من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم

صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آواره ی صحرا نشد

گفتم عاقل میشوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یاربت

غیر لیلا بر نیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی

دیدم امشب با منی گفتی بلی

مطمئن بودم به من سر میزنی

در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود

درس عشقش بی قرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم

صد چو لیلا کشته در راهت کنم

سکوت و تنهایی . . .

در سکوت تنهاییم فکرم در کوچه پس کوچه های خاطره گم شد

 .

به دنبال خاطرات تلخ و شیرین گذشته

خاطراتی که بدون آنکه مجالی دهد عشق را تحت تکلم خویش در آورده است

 .

در این سکوت مانده ام چه بگویم

بغض زبانم را چون بار گناهانم سنگین کرده و قدرت تکلم را از من ربوده است

 .

آری دوست عزیز: صحبت از پژمردن یک برگ نیست

 .

آنان که در هر گوشه ای در این شهر خراب آباد پنهان شده اند تا با دشنه ای خونین به قلب ما بکوبند

 .

آری آنان دشمن انسانیت هستند

 .

آنان که نان میخورند و سفره را پاره پاره میکنند

 

نمک را میخورند و نمکدان را میشکنند

 .

آری آنان گرگانی هستند در آستین میش

 .

نمیدانم فانوس داغتان را بر ورق کدام ستاره بیاویزم

 .

نمیدانم شرح فراغتان را بر سر کدام کلام بنشانم که واژه هایم خسته اند

نمیدانم بر سر کدام کوچه ی بی سامانی نوحه غم بخوانم که واژه هایم خسته اند

 .

بر هر مژه آویختم از اشک چراغی تا گم نکند غم ره کاشانه ما را

کلید قلب . . .

 عشق كليد شهر قلب است به شرط آن كه قفل دلت هرز

نباشد كه با هر كليدي باز شود !!!

ماه من . . .

آنها که می گویند ماه پشت ابر نمی ماند،

                                                تو را نمی شناسند!

 ماه من!

     حتی اگر از پشت ابر بیرون نیایی،

                                                سکوت هم کنی،

                                                                         می شناسمت!

  چشمانت را می بینم که دزدکی به رویم نقره می پاشند،

            دستانت را به یاد می آورم که در رویاهایم

                                                           ساز قلبم را می نواختند.

  ... گرچه دوری اما

           شب ها پشت پنجره ی نگاهم فاصله ای با من نداری؛

             دست که دراز کنم از میان هیاهوی ستاره ها لمست می کنم!

             گله ای ندارم،

                        به انتظار شب چهارده هر شب دعا می خوانم

اما بی وفا رسم رفاقت نیست

                                                که امشب هم پشت ابر بمانی،

                  طلوع نکنی،

                                شعر نخوانی،

                                                 نگاهم نکنی.

من که صدایم به تو نمی رسد؛

                                 ابر هم انگار قصد گریستن ندارد...

           ماه من طلوع کن،

                                   شب تاریک است!

زندگی با تو . . .

لحظه ها رو با تو بودن

در نگاه تو شکفتن

حس عشقو در تو دیدن

مثل رویای تو خوابه

با تو رفتن با تو موندن

مثل قصه تو رو خوندن

تا همیشه تو رو خواستن

مثل قشنگی آبه

بی تو اما سرسپردن

بی تو و عشق تو بودن

تو غبار جاده موندن

بی تو خواب من محاله

بی تو حتی زنده بودن

بی هدف نفس کشیدن

 

تا ابد تو رو ندیدن

واسه من رنج و عذابه

مرگ عشق . . .

یه اتاقی باشه گرمه گرم..روشنه روشن..
تو باشی منم باشم..
کف اتاق سنگ باشه سنگ سفید..
تو منو بغلم کنی که نترسم..که سردم نشه..که نلرزم..
اینجوری که تو تکیه دادی به دیوار..پاهاتم دراز کردی..
منم اومدم نشستم جلوت و بهت تکیه دادم..
با پاهات محکم منو گرفتی ..دو تا دستتم دورم حلقه کردی..
بهت می گم چشماتو می بندی؟
میگی اره بعد چشماتو می بندی ...
بهت می گم برام قصه می گی ؟ تو گوشم؟
می گی اره بعد شروع می کنی اروم اروم تو گوشم قصه گفتن..
یه عالمه قصه طولانی و بلند که هیچ وقت تموم نمی شن..
می دونی؟
می خوام رگ بزنم..رگ خودمو..مچ دست چپمو..یه حرکت سریع..
یه ضربه عمیق..بلدی که؟
ولی تو که نمی دونی می خوام رگمو بزنم ..تو چشماتو بستی ..نمیدونی
من تیغ رو از جیبم در میارم..نمی بینی که سریع می برم..نمی بینی
خون فواره می زنه..رو سنگای سفید..نمی بینی که دستم می سوزه
و لبم رو گاز می گیرم که نگم اااخ که چشماتو باز نکنی و منو نبینی..
تو داری قصه می گی..
من شلوارک پامه..دستمو می ذارم رو زانوم..خون میاد از دستم میریزه
رو زانوم و از زانوم میریزه رو سنگا..قشنگه مسیر حرکتش..
حیف که چشمات بسته است و نمی تونی ببینی..
تو بغلم کردی..می بینی که سرد شدم..محکم تر بغلم میکنی که گرم بشم..
می بینی نا منظم نفس می کشم..تو دلت میگی آخی دوباره نفسش گرفت.
می بینی هر چی محکم تر بغلم می کنی سرد تر میشم..
می بینی دیگه نفس نمی کشم..
چشماتو باز میکنی می بینی من مردم..
می دونی ؟ من می ترسیدم خودمو بکشم از سرد شدن ..از تنهایی مردن..
از خون دیدن..وقتی بغلم کردی دیگه نترسیدم..
مردن خوب بود ارومه اروم...
گریه نکن دیگه..من که دیگه نیستم چشماتو بوس کنم بگم
خوشگل شدیاااا
بعدش تو همون جوری وسط گریه هات بخندی..
گریه نکن دیگه خب؟ دلم می شکنه..

شک نکن . . .

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                     

                                                به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق                                                                    

                                               تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟ 

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت                                                                  

                                                بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس                                                                

                                                       تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم                                                                    

                                                    وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                 

                                              به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو  به صد تا دریا نمی دم                                                                 

                                                     یه لحظه با تو بودنو  به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم                                                                      

                                                   قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم